ชีวิต งงๆ

posted on 07 Jun 2015 00:52 by meanfuxk in Photo
posted on 08 Apr 2014 14:31 by meanfuxk
 
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เข้ามาในนี้ 
 
ตอนนี้ก็ 07 jun 2015 12.52 เอง ปีนึงแหน่ะ
 
 
 
สองปีก่อน เราดั้นด้นออกมาจาก กทม. ด้วยความอัดอั้น
 
ทั้งจากชีวิตแสนอึดอัด และ ทางบ้านไม่เข้าใจ
 
มาจนตอนนี้ที่ลาออก จากงานที่ทำมา กว่าสองปี
 
เพื่อค้นหาคำตอบใหม่ว่า ชีวิตเราต้องการอะไรกันแน่
 
 
 
เสียงคัดค้านมีมาจากหลายฝ่าย แต่ในที่สุด ก็ทิ้งทุกอย่าง
 
ลาออกมาหาคำตอบ (แต่อันที่จริงก็ นั่งๆนอนๆไปวันๆอยู่ดี)
 
ว่างงานมา เข้าสู่เดือนที่ 5 อย่างรวดเร็ว 
 
พร้อมกับเงินที่หมดลง เนื่องจากไม่มีงานประจำแล้ว
 
เงินที่หาได้จาก งานเป็นจ็อบๆไป ก็ไม่พอที่จะ จ่ายค่ากินอยู่จนได้ 
 
อาจเพราะเราไม่ได้ขยันเท่าที่ควร แอบสั่งซื้อสินค้ามาหวังจะฟาดฟันกำไร
 
แต่กลับขายไม่ได้แม้แต่แดงเดียว โอ้ ม่ายยยนี่มัน วิกฤตชัดๆ
 
 
ก่อนนี้ เราวาดหวังจะเรียนมหาลัยใน คณะที่ชื่นชอบ
 
ทางบ้านก็จัดการขัดขวางจนสมใจ 
 
ต่อมาวาดหวังจะเข้าทำงานในสายที่ชอบ 
 
แม้ไปเรียนพิเศษ ซุ่มฝึกมา มันก็ไม่ได้ดั่งที่หวัง 
 
เขาว่า จะไปสู้คนจบเฉพาะทางมาโดยตรงได้อย่างไร
 
พอได้จับผลัดจับผลู มาลงสายงานที่ใกล้ๆเคียงกันได้
 
ก็เหมือนฟ้าจะไม่เป็นใจ รู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางที่เราช่ำชองเอาเสียเลย
 
หรือจะเพราะเรามาลงผิดที่ผิดทางก็ไม่รู้ได้
 
 
ตอนนี้ ด้วยความว่างเปล่า สิ้นหวังเหล่านี้ มันคล้าย
 
จะบอกว่า นี่เป็นธรรมดาของผู้คนกระมัง
 
ที่จะต้องมีผู้สมหวัง และ ได้ขึ้นหนังสือ หรือ อินเตอร์เนต
 
พูดหล่อๆได้ว่า ผมมุ่งมั่น มาในทางที่ผมชอบ
 
และ ในขณะเดียวกัน ก็คงจะมีผู้คนแบบเรา
 
ที่ไปไม่ถึงฝั่งฝัน และถูกกระแส แห่งกาลเวลา
 
และ คนเจเนอร์เรชั่นใหม่กลบหายไป 
 
เหล่าผู้ไปไม่ถึงจุดหมาย และ ไม่มีใครรับรู้
 
 
 
ตอนนี้ ทุกอย่างคล้ายจะบอกว่า ไปไม่ถึงก็จงวางไว้เถิด
 
แล้วจงมุ่งหน้าหาเงิน ดำรงชีพเสียให้ได้ก่อนเถิด
 
เมื่อวันหนึ่งที่เจ้าแข็งแรงพร้อมถึง ซึ่งเป้าหมายที่ชัดเจนใหม่แล้ว
 
และ เงินทุน กองทองที่เจ้าจัดเตรียมไว้ ก็เพียงพอแล้ว
 
ก็ค่อยกลับมาหยิบไปปัดฝุ่นใหม่เสียเถิด  อะไรแนวนั้น
 
 
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตภายหน้าเราจะไป ลงเอยเช่นใด
 
จากเด็กเนิร์ด ลูกคุณหนู บ้านแตก ในเมืองกรุง
 
ไปสู่เด็กเก็บกดจบช้าในมหาลัยเขตบ้านนอก ที่มีแต่อาจารย์คณะที่ไม่น่านับถือ
 
หวนกลับไปเป็นผู้ป่วยจิตเวช น่าอดสูในเมืองกรุง กว่าปีที่ทุกข์ทรมาน
 
จนหนีออกมาจากบ้านเพราะเพื่อนช่วย ให้ได้งานที่ภาคเหนือ
 
และ ตอนนี้เป็นคนว่างงานที่กำลังจะเข้าวัยสามสิบในไม่ช้า
 
มีเพียง ความมึนงงสับสน กระเป๋าตังค์ที่ว่างเปล่า
 
และ รถมอเตอร์ไซค์ วิบากหนึ่งคันไว้ผ่อนคลาย
 
 
โถชีวิต ไหงมาลงเอยแบบ งงนี้ได้หนอ. . . 
 
 
อย่างไรก็แล้วแต่ 
 
ขอเป็นหนึ่งกำลังใจให้ผู้ที่มึนงงกับชีวิตในขณะนี้
 
ได้พบหนทางที่จะก้าวเดินไปอย่างแน่วแน่ด้วยนะครับ
 
 
(ปล.เบื่อfacebook ที่มีแต่คน เซลฟี่อวดโลกว่าฉันแฮปปี้มากมาย
พวกขี้เหงาลงภาพของกินยามดึก และ อะไรต่อมิอะไรมากมาย)
 
 photo 10917270_932056260147445_7680332140222573568_n re_zpsq1jycqzg.jpg